Gob Squad's 1984: Back to No Future
Het Berlijnse gezelschap Gob Squad wilde tijdens repetities kunnen experimenteren met een gedeelde virtuele ruimte. Ik bouwde een virtueel, gedeeld podium dat ze konden bespelen als een instrument, met knoppen en echte objecten.
De vraag was vooral theatraal, en op de tweede plaats technisch. Makers improviseren met knoppen, spullen en lichamen, niet met software en menu's, dus moest alles tastbaar worden. Korg midipads werden de regietafel: één slag verschuift de wereld. Stoelen en de camera zijn fysiek getrackt, zodat ze in beide werelden tegelijk bestaan, en het virtuele beeld wordt live terug geprojecteerd op een groot scherm achter de spelers. Met full-body motion capture kan elke performer elk personage aannemen. Uit die werkplaats ontwikkelde Gob Squad uiteindelijk de voorstelling 1984: Back to No Future.
De repetitieruimte
Een lege loods van Schauspiel Leipzig, een projectiescherm, een rij laptops en twee performers met een headset op. Alles moest in repetitietempo kunnen: uitproberen, terugspoelen, opnieuw.
Twee werelden op dezelfde vloer
Wat de performers in de bril uitvoert verschijnt live op het scherm achter hen, gefilterd door de abstractie die de techniek geeft. Daardoor kan de rest van de zaal meekijken en meedenken zonder zelf een headset op te hebben.
Wat je oppakt bestaat twee keer
Een stoel op de vloer is ook een stoel in de wereld. Hetzelfde geldt voor de camera, die als prop rondgedragen kan worden en de virtuele scène meteen vanuit dat standpunt laat zien. Dat die stoel virtueel elke vorm kan krijgen, werd het spel.
Regie op de tast
De wereld wordt bediend met Korg-pads in plaats van menu's. Eén slag verandert een decorstuk, een lichtstand, een personage of zelfs de zwaartekracht. En omdat er motion capture onder zit, kan iedere performer elk lichaam aannemen: casting wordt een keuze die je tijdens de repetitie maakt in plaats van vooraf.
